Structuur uit mezelf halen

In de vorige note beschreef ik hoe ik voor een werkboek van een coach de structuur niet bedenk, maar haal uit hoe hij zijn sessies al organiseert. Terwijl ik dat opschreef, viel me iets op: dat is niet de eerste keer dat ik dit deed. Ik deed het al eerder, alleen was de expert toen ikzelf.

Adempauze Journals ontstond uit frustratie: ik was zelf in coaching, en merkte dat ik na een paar weken alleen de laatste dagen voor een sessie nog helder voor de geest kon halen. De rest, waar het echte werk gebeurde, was ik kwijt. Op het moment zelf noemde ik dat gewoon een vervelend gebrek. Geen inzicht, geen methode. Gewoon iets dat niet werkte.

Pas nu zie ik wat er eigenlijk gebeurde. Ik was toen zelf de "expert", niet van coaching geven, maar van hoe het is om cliënt te zijn. Ik had een impliciet patroon te pakken (wat vervaagt tussen sessies, en waarom dat een ongemak is) en heb dat expliciet en tastbaar gemaakt in de vorm van een journal. Precies dezelfde beweging als nu bij het werkboek: niet een format bedenken en opleggen, maar luisteren naar wat er al is, ook als dat "er al is" mijn eigen ervaring is, niet die van iemand anders.

Het verschil is de bron. Bij het werkboek haal ik de structuur uit een ander. Bij Adempauze haalde ik ze uit mezelf, zonder dat op dat moment als methode te herkennen. Dat roept een vraag op die ik nog niet kan beantwoorden: is "structuur uit een expert halen" een aparte vaardigheid, of eigenlijk hetzelfde als "structuur uit eigen ervaring halen", gewoon toegepast op een ander soort bron? Ik vermoed het laatste, maar weet het nog niet zeker.